Heimalagaðar kartöfluskífur með aioli

Svona til þess að sýna fram á að mér sé ýmislegt annað til lista lagt en raka viðkvæma líkamshluta þá langaði mig til að deila með ykkur þessari þvílíku dásamlegu gúrme uppskrift af heimalöguðum  kartöfluflögum og hvítlauksaioli (hvítlauksmajónes). Ég er nánast í tárum þetta er svo gott. En hérna koma herlegheitin.  

Aioli er besta sósa sem hægt er að hugsa sér undir sólinni. Sérstaklega með frönskum og ísköldum bjór. Settu 2 stórar eggjarauður, 1 tsk pressaðan hvítlauk, 1/4 tsk borðsalt, nýmalaðan pipar og 1 msk nýkreistan sítrónusafa í matvinnsluvél eða blandara og þeyttu saman í nokkrar sekúndur. Síðan er 3/4 bolla af góðri olífuolíu hellt saman við smám saman. Best er að hafa olíuna í lítilli könnu með stút eða einhverju slíku til að auðvelda ísetninguna. Voilá!  Markmiðið hér er að hella olíunni í hægum en stöðugum straumi út í eggjarauðublönduna. Þetta ferli tekur þó örskotsstund, eða um það bil 2-3 mínútur frá upphafi til enda. Svo er öllum að sjálfsögðu frjálst að bæta smátt söxuðu basil eða öðru kryddi útí en sósan er líka stórkostleg eins og hún er.  

Skrældu nokkrar meðalstórar kartöflur og skerðu í örþunnar sneiðar með ostaskera. Legðu skornar sneiðarnar í kalt vatn á meðan þú klárar að skræla kartöflurnar. Settu olíu í pott (magn er smekksatriði en ég miða við að hún nái nokkra sentimetra upp barmana) og hitaðu við meðalhita þar til olían fer að snarka. Sigtaðu vatnið frá kartöflunum og settu þær í heita olíuna í skömmtum. Nauðsynlegt er að standa við pottinn með vakandi auga svo kartöflurnar brenni ekki. Tilbúnar flögurnar eru svo settar á eldhúspappír og saltaðar með grófu salti eða kartöflukryddi. Best er að bíða með að snæða þær í nokkrar mínútur en biðlundin veltur þó á græðgi.

Svo skaltu dýfa flögunum í aioli sósuna og finna hamingjuna streyma um líkamann. Bon appetit!

Skrár tengdar þessari bloggfærslu:

• chips.jpg

Að raka hár af kynfærum

Þar sem ég stóð í sturtunni í morgun og mundaði hársköfuna flaug í huga mér hversu lítilfjörlegur þessi atburður er. Kona (eða karl) tekur sér annars hugar hársköfu í hendi og rakar af sér líkamshár í flýti á meðan hú veltir því fyrir sér hvort hún eigi að hafa kjúkling eða fisk í kvöldmatinn. Eða reynir að rifja upp hvort einhver mikilvægur fundur sé á dagskrá í morgunsárið. Hárin fljúga síðan af og konan heldur áfram morgunverkum sínum.

Þessi óspennandi, nokkurra mínútna snyrting er nú til mikillar umfjöllunar í miðlum landsins, þá sérstaklega rakstur kynfærahára kvenna. Ekki hef ég rekist á umræðu um kynfærarakstur karla en það er eðlilegt því karlar mega allt og því skiptir ekki máli hvort þeir raki sig eður ei. Ég hef heldur ekki heyrt talað um rakstur í handarkrika né mikla umræðu um rakstur fótleggja. Aðalmálið eru kynfæri kvenna. Píkan. Eins og alltaf. Þessi blessaði líkamshluti virðist alltaf vera upphaf og endir alls. Og er af þeim sökum aldrei einkamál konunnar sem einstaklings. Í gegnum aldirnar hafa fylkingar í samfélaginu rifist og slegist um eðli og hlutverk vagínunnar eins og hún sé ekki eign þeirrar konu sem hana ber.

Femínistar segja að píkurakstur sé óhollur og tengist samfélagslegum vandamálum og ljótleika á borð við barnaklám og klámvæðingu almennt. Að raksturinn sé hluti af hugmyndafræði karlaveldisins og sé þannig leið til þess að brennimerkja konuna sem kyntákn og barn. Einnig er vísað til þess að rakstur kynfæra sé óeðlilegur, að hárin hafi t.a.m. þann tilgang að verja konuna gegn sýkingum. Femínistar eru því mótfallnar þessum hárfjarlægingum og segja í raun að það sé samfélagsleg ábyrgð okkar að draga úr þeim.

Þessi afstaða hefur svo sannarlega verið gagnrýnd (stundum á óvæginn hátt). Sumir eru málefnalegri en aðrir og segja að afstaða femínista einkennist af forræðishyggju og fordómum á meðan harðari andstæðingar tala um brjálað ofstæði og öfgar. Að það megi ekkert gera. Að allt eigi að vera bannað. Að femínistar séu snargeðveikir og algjörlega kreisí (sem er auðvitað bara blammering en ekki málefnaleg gagnrýni).

Svo eru nokkrir raunsæismenn inn á milli sem vísa í orð ýmissa lækna sem hafa haldið því fram að sýkingarhættan sem stafi af kynfærarakstri sé lífsseig mýta sem á við fá rök að styðjast. Í því sambandi má t.d. nefna einn kvenkyns lækni sem segir að líkamshár geti líka verið gróðrarstía fyrir alls kyns sýkla og aðra óværu. Sem að mínu mati meikar sens, eins og sagt er á góðri íslensku.

Ég er sjálf hins vegar alveg bit á þessari umræðu. Og finnst hún engu máli skipta. Mín píka er ekki eign samfélagsins. Hún er mín eign og á minni ábyrgð. Öðrum kemur það ekkert við hvað ég geri við hana. Nákvæmlega ekki neitt.

Ég sem kona er þreytt á því að samfélagið hafi ætíð skoðun á mínum kynfærum eða hvernig ég fer með minn líkama. Ég vil fá að ráða mér sjálf, svo langt sem það nær. Auðvitað veit ég að hegðun mín er ekki algjörlega einstaklingsbundin, heldur einnig mótuð af samfélaginu. Eins og allir einstaklingar. Það sem stingur mig hins vegar í hjartastað er að samfélagið er uppteknara við að stýra konum en karlmönnum. Og þá jafnvel lítilfjörlegum atburðum eins og þeim að raka af sér líkamshárin. Femínistar eru þarna engin undantekning.

Ég skelli því skollaeyrum við þessari umræðu og vangaveltu. Mér er nákvæmlega sama hvað ykkur finnst. Ég á mig sjálf, ég ræð mér sjálf og sýni þeim fingurinn sem reyna að stýra líkamssnyrtingu minni. Vegna þess að ég þori, ég get og vil.

Yfirstærð og anorexía mætast í myndatöku: really?

þessi grein hér http://www.mbl.is/smartland/tiska/2012/01/12/yfirstaerd_og_anorexia_maetast_i_nektarmyndatoku/ hefur fengið gríðarlega mörg "læk" að undanförnu á fésbókinni. Og mörg húrrahróp. Sérstaklega vegna þess að granna konan þykir líta út eins og krakkavesalingur á meðan bústnari konan er talin öðrum (mjóum) konum fegurri.

Ég er hins vegar algjörlega bit á þessum lækum og þessari umræðu. Er það virkilega talið eðlilegt í okkar samfélagi að stilla upp líkömum tveggja einstaklinga og metast um það hvor sé fallegri eða eðlilegri? Hvor sé fullorðinslegri eða barnslegri? Hugsum okkur sem svo að borðunum sé snúið. Í stað þessa birtist nú umfjöllun á Mbl.is um konu í mikilli yfirþyngd sem er með grannvaxna og heilbrigða konu í fanginu. Undir myndinni stæði fyrirsögnin: Feitabolla og kona í kjörþyngd. Ímyndum okkur síðan að fólk læki þessa sem aldrei fyrr og deildi með athugasemdum á borð við ,,ja hérna hér, þetta er nú meiri fitubollan. Þessi mjóa er miklu sætari." Eða þá ,, vá hvað ég er heppin að vera ekki svona feit og ljót. Hjúkkit." Þið getið rétt ímyndað ykkur hvernig fólki í yfirvigt liði í slíkri umræðu.

Auðvitað er það hræðilegt að konur svelti sig. Og að sjálfsögðu er þessi útlitsdýrkun komin út í fáránlegar öfgar. Og það fyrir löngu síðan. En leið þessa samfélags til velfarnaðar er svo sannarlega ekki fólgin í því að hía á mjóar konur og segja þær barnslegar og ljótar. Leiðin út úr ógöngunum sem áherslan á líkamsmynd kvenna hefur leitt okkur í, er svo sannarlega ekki sú að finna ný fórnarlömb til að hía á.

Getið þið ímyndað ykkur hvernig konum sem þjást af lystarstoli eða konum sem eru almennt mjög grannar líður þegar fésbókin og samfélagið allt bendir á þær fingri? Sennilega ekki mjög vel. Hæðni er og verður aldrei leið til sjálfshjálpar. Og það er staðreynd.

Reynum frekar að leggja niður þennan ósið að ræða stöðugt líkamsmynd fólk. Líkamar eru mál þeirra sem búa í þeim, ekki okkar hinna.

Eru geðsjúkdómar þvæla? Og ofvirkni afsökun?

Það er eflaust að bera í bakkafullan lækinn að ræða um geðsjúkdóma, taugaþroskaraskanir (ADHD, Asperger, einhverfa) , lesblindu og annað slíkt. Umræða um greiningar og greiningaræði nútímans hefur verið mjög ráðandi undanfarin 10 ár, og jafnvel lengur. Fólk er bara orðið að aumingjum, hefur ekkert úthald, fær bara einhverja handhæga greiningu á ástandi sínu og litlar, fallegar töflur til inntöku. Þetta er mikil afturför frá því sem var, segir
fólk. Þá voru Íslendingar hraustir og unnu sína vinnu möglunarlaust. Enginn
þurfti á greiningu að halda og enginn skældi ofan í pilluglasið.

Margir kenna foreldrum um (fólk kann ekki lengur að aga
börnin sín) en aðrir kenna læknunum um. Læknar eru greiningaóðir og útbýta
röskunum til almennings eins og jólasveinar, ásamt viðeigandi lyfseðli. En
aðrir segja að samfélaginu öllu sé um að kenna. Við höfum ekkert umburðarlyndi
lengur og viljum helst að allir séu steyptir í sama mót. Fólk fær ekki að vera
eins og það kemur af kúnni. Nú viljum við lækna alla sem eru „öðruvísi" með
lyfjum og atferlismeðferð.

Einmitt það.

Þar sem ég er efasemdarmanneskja um guð og menn þá hef ég
lengi efast um algengi taugaþroskaraskana. En á sama tíma hef ég líka efast um
forsendur gagnrýnisraddanna sem eru tíundaðar hér að ofan. Er ekki ólíklegt að
læknar séu massíft að greina fólk og byrla því eitur svona af því bara? Þó
opinberar tölur segi okkur að Ísland vermi eitt af vinningssætunum í notkun
lyfja gegn þunglyndi og taugaþroskaröskun er ekki þar með sagt að eitthvað foul
play sé í gangi. Nema síður sé. Ef betur er að gáð sýna opinberar tölur einnig
að notkun annarra lyfja hefur stóraukist á sama tíma, t.a.m. notkun krabbameinslyfja,
verkjalyfja og bólgueyðandi lyfja.  Hið sama má segja um náttúrulækningalyf og fæðubótarefni, s.s. vítamín. En þetta eru engar nýjar fréttir. Í Morgunblaðinu birtist frétt árið 2002 um að„heildarsala
á krabbabeinslyfjum hafi fjórfaldast á fimm ára tímabili" (1996-2001). Í
kjölfarið fylgdu fleiri fréttir og umfjallanir um þetta mál. Á sama hátt er sagt
frá því í Morgunblaðinu í nóvember 2011 að notkun verkjalyfja hafi aukist um
40% frá árinu 2003. Slíkt hið sama má segja um blóðþrýstingslækkandi lyf.

Þetta vekur óneitanlega upp áleitna spurningu:  Ef sú fullyrðing að stóraukin notkun geðlyfja
og lyfja við taugaþroskaröskununum sé tilbúningur lækna og/eða samfélagsins
alls,  ætti slíkt hið sama þá ekki að gilda um greiningar á öðrum sjúkdómum og lyfjanotkun við þeim?  Eða takmarkast greiningasvindlið við geðsjúkdóma
og taugaþroskaraskanir eingöngu?  Eða erum við viðkvæmari gagnvart geðsjúkdómum og atferlisröskunum en krabbameini og blóðsjúkdómum?

Kona spyr sig.

Og þá vaknar önnur áleitin spurning.  Af hverju bregðumst við harkalegar við aukinni
notkun geðlyfja en aukinni notkun krabbameinslyfja? Af hverju þessi viðkvæmni?
Getur það verið (og nú stíg ég varlega til jarðar) að samfélag mannanna hafi
ætíð viljað fela þessar skammarlegu raskanir og streitist á móti tilraunum til
þess að draga þær fram í dagsljósið?

Kona spyr sig (aftur).

Nú væri þægilegt að geta flett upp í ritröðinni um sögu
sjúkdóma á Íslandi. Ef slík söguritun væri til. Þar gætum við séð svart á hvítu
hvort þunglyndi eða ofvirkni með athyglisbresti væri tískuveiki eða same old,
same old. Það er að segja ef maður treysti slíkri söguskoðun. Þess í stað
verðum við að fletta upp í skráðum munnmælasögum og lesa í gegnum línurnar um „skrýtna"
fólkið. Hver man ekki eftir gömlum manni sem þótti skrýtinn vegna þess að hann
þagði alltaf (þunglyndur?) eða virtist alltaf móðga alla í kringum sig án þess
að ætla sér það? (Asperger heilkenni?). Eða drengnum í næsta húsi sem gat
aldrei setið kyrr (ofvirkni?). Er ekki Emil í Kattholti dæmigerður ofvirkur
drengur?

Persónulega held ég að þessar raskanir hafi alltaf verið
til. Og séu jafngamlar mannkyninu. En sumar þeirra gætu verið þess eðlis að þær
eru tengdar ákveðnum samfélagslegum aðstæðum. 
Ég ímynda mér, t.d., að ofvirkni hafi verið minni vandi á tímum þegar
börn þurftu ekki að sitja kyrr á skólabekk klukkutímum saman. En það er
auðvitað mitt ófaglega mat. Ég ímynda mér einnig að kvíði sé tengdari nútímanum
en fortíðinni þar sem lífið virðist vera flóknara í dag en áður. En þetta eru
auðvitað bara vangaveltur.

En þetta er bara hálf myndin. Gagnrýnin beinist ekki bara að
greiningunum í sjálfu sér. Fólk deilir líka um meðferðina á þeim, t.a.m. ávísun
lyfja.  Segjum svo að við viðurkennum þessar atferlisraskanir og lítum þær sömu augum og aðra sjúkdóma.  Er þá óþarfi að ávísa lyf til að deyfa einkennin
sem fylgja þeim? Snýst þetta kannski bara um það að við þurfum að sýna fólki
meira umburðarlyndi? Og  mun það draga úr
eftirspurninni eftir lyfjagjöf og slíku inngripi?

Tja, ég veit það hreinlega ekki. Þó aukið umburðarlyndi sé
eftirsóknarvert markmið í sjálfu sér þá er ég ekki viss um að líf með atferlisröskun
án lyfja sé heillandi kostur. Ég var t.d. ein af þeim sem predikaði aukið
umburðarlyndi ,,leyfum börnunum að vera eins og þau eru" alveg þar til ég fékk
hóp af klínískt ofvirkum unglingum til mín í kennslu. Það er ljótt að segja frá
því en ég hefði getað snúið sum þeirra úr hálslið. Og þau hefðu væntanlega geta
snúið mig úr hálslið vegna óþolinmæðinnar og pirringsins.

Ef ég horfi til baka og skoða sögu fjölskyldu minnar með
opnum huga, rifja upp sögur af látnum ættingjum og mínar eigin minningar af
þeim sem ég þekkti, birtist mér saga stútfull af geðsjúkdómum og andlegri
vanlíðan.  Mér bregður eiginlega í
brún.  Þó það sé vitað mál í dag að
geðsjúkdómar eru algengir í fjölskyldu minni efa ég að fólk átti sig á umfangi
þeirra. Til að mynda segir sagan að langamma mín í móðurætt hafi ekki farið út
úr húsi í 30 ár. Og þá í bókstaflegri merkingu. Hún bjó í miðbænum og rak
hvorki út nef né litlu tá í 30 ár, eða þar til hún dó. Öllum fannst þetta
skrýtið en við þessu var ekkert að gera. Hún sinnti sínum skyldum að öðru
leyti, sá um heimilið og húsverkin, saumaði og eldaði, og því var ekki fárast
meira yfir þessu. Sonur hennar, afi minn, var svo veikur að honum var best lýst
með orðinu snarkreisí. Hann var algjörlega galinn. Hann eignaðist þrjár dætur
með ömmu minni, sem hann gat ekki sinnt, talaði við sjálfan sig (þ.e.a.s hann
talaði ætíð við tvo aðra menn, einn hvíslaði og hinn var hávær, sem enginn sá
né heyrði til. Þið skiljið hvað ég á við). Hann gat ekkert unnið en var gjarn á
að bjóða okkur systkinunum starf á bóndabæ einum sem hann taldi sig búa á (þó
hann byggi á þeim tíma í einu herbergi hjá okkur í Breiðholtinu).  Hann strauk af geðdeildum í gríð og erg og lokaði sig oft inni í kjallaraíbúð á Leifsgötunni. Þegar móðursystir mín og
dætur hennar fóru með mat til hans urðu þær að leggja hann við dyrnar hjá honum
vegna þess að hann treysti þeim ekki. 
Ein dætra hans, móðir mín elskuleg, hefur alltaf verið fársjúk. En þó
var hún skárri en afi, svona framan af. Hún hélt þó vinnu talsvert lengi, þó
strembið væri, og flutti ekki burt frá börnum sínum og eiginmanni.

Ég vildi óska þess að allt þetta fólk hefði átt kost á lyfjum.
Heilum bílfarmi af lyfjum, ef ég hefði mátt ráða.  En í stað þess var vandanum
eytt og aldrei minnst einu orði á geðsjúkdóma.  Nei nei.  Ég ólst upp við það að eiga stórundarlega
móður án þess að nokkur maður ræddi það við okkur systkinin. Og ef það bar á
góma var viðkvæðið ætíð, hún hefur alltaf verið svona hún mamma þín, og málið var
dautt.

Og ef ég lít nær mér í tíma og renni augum yfir skólafélaga
mína í grunnskóla, kem ég auga á alls kyns raskanir og lesblindu sem engar
lausnir voru við. Margir heltust úr námi og eru sumir enn að ná sér á strik.

Dóttir mín er með athyglisbrest. Við reyndum lyfjalausu
leiðina í mörg ár. Sem gekk ekkert sérstaklega vel. Nú er hún að verða 19 ára
og er nýfarin að taka lyf. Og þvílíkur munur á barninu. Ja hérna hér.   

Í ljósi alls þessa er niðurstaða mín sú að við sem samfélag
viljum hvorki heyra né sjá af geðsjúkdómum og taugaþroskaröskunum. Við getum
sæst við krabbamein og blóðsjúkdóma en fátt annað. Við viljum ekki vita af hinu
og viljum því helst eyða því úr umræðunni. Við erum ekki svona gölluð, þetta er
tilbúningur lækna og móðursjúkra vitleysinga og ekkert annað. Fram fram
fylking. Ó hve glöð er vor æska.

Ef þið þurfið frekara vitnanna við flettið þá upp í Google setningunni
„aukin notkun lyfja." Þá  munuð þið sjá
að þó það sé minnst á önnur lyf en geðlyf og ritalín, eru flettingar á þeim síðarnefndu
langalgengastar.

Lifið heil, með eða án lyfja.

Eiga konur og hommar eitthvað sameiginlegt?

Þetta hefur lengi verið álitamál. Sumir líta svo á að gagnkynhneigðar konur og samkynhneigðir karlar séu ein og sama tegundin. Að einhvers staðar hafi orðið ruglingur í ferlinu. Að rif úr karli hafi í sumum tilvikum ekki breyst í konu heldur nokkurs konar karlkonu. En þessu trúa bara plebbar. 

 Ég get hins vegar sagt ykkur, kæru vinir, að þessi gáta er nú leyst. Bróðir minn kær, homminn í fjölskyldunni, fór í menningarreisu til Köben. Djammaði þar og djúsaði af mikilli lyst. Sagði mér fjálglega frá alveg hreint dásamlegum manni sem hann kynntist þarna úti, á hommabarnum. Svo kúltiveraður og ljúfur. Framkoman ein var svo fáguð að bæði konur og karlar lágu nær örend í gólfinu úr þrá. Sem dæmi um þetta segir bróðir minn að "hann [maðurinn] hafi bara komið óforvarendis aftan að honum, kysst hann á kinnina og farið svo að nudda hann um herðarnar", af riddaramennsku sinni einni saman. Og það alveg óbeðinn. Og þá vissi ég það. Gagnkynhneigðar konur og samkynhneigðir karlmenn eiga fátt sameiginlegt. Svo eitt er víst. Hvernig haldið þið að gagnkynhneigð kona myndi bregðast við sambærilegum tilburðum á Ölstofunni? Ef inn stormaði karlmaður, smellti rembingskossi á kinn og færi beint að nudda á manni axlirnar? Ef ég væri í sérstaklega góðu skapi þá myndi ég láta það nægja að segja honum með (köldu) brosi að hundskast í burtu. Annars myndi ég sennilega bregða fyrir hann fæti, fella hann og kýla hann í síðuna með krepptum hnefanum. 

Ástarkveðja

SNJ

Icesave: þú svartasti sauður í heimi vorum - eigum við að kjósa um þig?

Þrátt fyrir niðurskurð í menntamálum Reykjavíkurborgar og annað óyndi er Icesave ekkert á leiðinni burt. Á borðinu liggur samningur sem starir á okkur eins og svartur þurs. Reykvíkingar rembast við að færa athyglina frá niðurskurði í borginni og yfir í Icesave samninginn sem fer á ógnarhraða í gegnum þingið (öðruvísi mér áður brá).

Almenningur er að taka við sér og fjölgar nú undirskriftum á „Kjósum“ síðunni hratt og vel. Í dag (kl. 07:30) eru undirskriftirnar í kringum 28,000 talsins. Minna heyrist í þeim sem styðja samninginn en samkvæmt orðinu á götunni munu stuðningsmenn þríeflast frá og með deginum í dag. Og þá upphefst baráttan á milli góðs og ills (vei, klassísk íslensk pólitík).

Andstaða almennings við Icesave samninginn virðist í fljótu bragði ennþá vera ærið mikil. Spurningin er bara af hverju?  Að sögn sérfræðinga og gárunga er samningurinn sem nú liggur fyrir langtum betri en fyrirrennari hans, nánast stjarnfræðilega betri. Einnig er samstaða þings orðin grunsamlega sterk enda flýgur samningurinn áfram í gegnum umræður og nefndir. Foringi stjórnarandstöðunnar, Bjarni Ben, kom öllum að óvörum með því að lýsa yfir stuðningi við samninginn, þrátt fyrir sterk öfl í  Sjálfstæðisflokknum sem segja annað. Kona hefði haldið að björninn væri nú unninn, að búið væri að greiða götu nýrra Icesave skuldbindinga íslensku þjóðarinnar.

En óekki. Eins og áður segir fjölgar í hópi þeirra sem skrifa undir áskorun til forseta Íslands um að neita að staðfesta Icesave-samninginn.  Sem var mér hulin ráðgáta þar til í gærmorgun. Þá varð allt í einu ljós í mínu höfði. Eins og svo oft áður tók ég leigubíl í vinnuna. Eins og svo oft áður var bílstjórinn málglaður. Í þetta sinn var þó ekki rætt um veðrið og tilheyrandi jamm og jæja, heldur Icesave. Bísperrtur sat bílstjórinn við stýrið og sagði háróma að það væri algjör svívirða að leyfa þjóðinni ekki að taka ákvörðun um þetta. Hér koma samræðurnar endurskrifaðar eftir minni:

Bílstjóri: jæja ertu búin að skrifa undir?

SNJ: skrifa undir? Undir hvað?

Bílstjóri: kjósum.is

SNJ: af hverju ætti ég að gera það?

Bílstjóri: nú til að fá forsetann til að stöðva þennan Icesave ósóma manneskja mín. Viltu ekki fá að kjósa um þetta?

SNJ (muldrar): tja, ég var eiginlega ekki komin svo langt.

Bílstjóri: hvurslags er þetta. Þú verður að taka við þér manneskja. Þjóðin verður að fá að kjósa um þetta. Menn ætla að keyra frumvarpið í gegnum þingið til þess að koma í veg fyrir að þjóðin hafi eitthvað um þetta mál að segja. HINGAÐ OG EKKI LENGRA.

SNJ (undrandi): upplifir þú mikla ósátt meðal almennings um nýja samninginn? Tekurðu eftir því t.d. í þínu starfi?

Bílstjóri: heldur betur. Ekki meðal ráðuneytisfólksins reyndar (spýtti hann út úr sér) en meðal heiðvirðs venjulegs fólks já. Þar eru allir brjálaðir. Og yfir sit bit.   

SNJ: en af hverju er fólk svona ósátt við samninginn? Er hann ekki langtum betri en síðasti samningur?

Bílstjóri: betri smetri. Hvaða máli skiptir það? Það á að festa þjóðina grandalausa í skuldahelsi, gera okkur að fíflum frammi fyrir guði og mönnum. Þessar svokölluðu skuldir eiga sér enga raunverulega lagastoð, menn eru bara að sleikja bragðvondan rassinn á erlendum þjóðum. 

SNJ: en nú hefur Bjarni Ben kúvent sinni afstöðu í garð þessa samnings. Skiptir það engu máli í þessu sambandi? Hvað þingið hefur náð mikilli innbyrðis samstöðu?

Bílstjóri: nei hvað heldurðu að fólk sé að spá í það? Þetta háæruverðuga lið þarna inni hugsar bara um eigin hagsmuni. Bjarni er bara að láta kúga sig. Síðasta vígið fallið. Við verðum að stöðva þetta kona.   Sameinuð stöndum vér.

SNJ (hugsi):  ertu þá að segja að fólk sé ekki endilega ósátt við samninginn í sjálfu sér heldur vilji bara fá að kjósa um hann?

Bílstjóri: Tja jafnvel. Margir, t.d. ég, erum á þeirri skoðun að þjóðin eigi ekki að borga Icesave skuldbindingarnar. Sumir eru reyndar tvístígandi með það en vilja samt sem áður kjósa um samninginn. Svona til vonar og vara.

SNJ: Ok. En svo ég endurtaki sjálfa mig, skiptir afstöðubreyting Bjarna Ben þá engu um þetta? Er ekki líklegt að hann hafi skipt um skoðun vegna þess að það er einfaldlega besti kosturinn í stöðunni?

Bílstjóri: Stúlka mín. Þetta mál er búið að vera í vinnslu í tvö ár. Og það hefur verið slegist um það frá upphafi. Menn héldu að Svavars samningurinn væri góður og gildur. Að við ættum engin önnur úrræði en þau að samþykkja hann. Síðan kom á daginn að það var rangt. Samningurinn var sá lélegasti í sögunni. Sem betur fer neitaði Ólafur Ragnar að staðfesta hann sem lög. Á þessu sama tímabili hefur fátt í hagstjórninni gengið upp. Hver skandallinn á fætur öðrum hefur riðið yfir landið. Í þessu ljósi, gefðu mér eina góða ástæðu fyrir því að við ættum að treysta þessum samningi nú? Eða yfirhöfuð treysta einhverju sem kemur frá stjórnvöldum?

Þegar þarna var komið sögu kveikti ég á perunni. „Kjósum“ herferðin snýst ekki endilega um það að samningurinn sé vondur í sjálfu sér heldur um vantraust almennings í garð stjórnvalda. Og þá er ég ekki að tala um vantraust á einhverjum venjulegum mælikvarða. Vantraustið er langtum meira en íslenska þjóðin hefur upplifað fyrr og síðar. Í raun breytir engu hvað ríkisstjórn og þingmenn segja eða gera. Fólk vill einfaldlega eiga síðasta orðið. Eins og bílstjórinn sagði ,, ef við eigum að gangast undir þennan skuldaklafa þá verðum við að hafa eitthvað um það að segja. Annars verður styrjöld.“

Ég er ekki frá því að hann hafi rétt fyrir sér. Reiði almennings er slík að ef þingið keyrir samningsfrumvarpið í gegn til þess eins að koma í veg fyrir þjóðaratkvæðagreiðslu um málið, þá verða mótmæli sem aldrei fyrr. Ragnarök. Eldar munu kvikna, bál munu brenna.

Og nú sit ég hér, klukkan hálf átta að morgni, og velti því fyrir mér hvort ég ætti að taka þessa áhættu. Að kjósa um samninginn í þjóðaratkvæðagreiðslu (með þeim fyrirvara að það sé ekki gefið mál að forseti neiti að skrifa undir þrátt fyrir undirskriftir)

Spurningin er einfaldlega þessi: er meiri áhætta fólgin í því að treysta mati almennings í þessu efni en stjórnvalda? Og svari nú hver fyrir sig.

Ég persónulega treysti ekki stjórnvöldum. Ég persónulega treysti ekki almenningi. En í þetta sinn ætla ég að láta reyna á almenninginn. Og láta kylfu ráða kasti. Ég er því búin að skrifa undir „kjósum“ áskorunina og mun standa, eða falla, með því. 

Afdrifarík ákvörðun íslenskrar konu

Fyrir tveimur nóttum síðan tók ég afdrifaríka ákvörðun. Ákvörðun sem fæstir Íslendingar taka, nema þeir séu annað hvort gjaldþrota, í fangelsi eða dauðvona.  Ákvörðunin mikla var sumsé sú að ef engar grundvallarbreytingar verði á fjölskylduhögum mínum á næstunni  þá muni ég búa í 95 fermetra íbúð minni það sem ég á eftir ólifað.  Allar vangaveltur um draumahúsnæðið, hæð í Þingholtunum, hæð í Teigunum, bílskúr eða garð verða þannig bannaðar á heimilinu komplett.

Ákvörðun þessi er hluti af lífsstílsbreytingu sem ég hef verið að þoka mér í átt að undanfarin tvö ár. Lífsstíllinn sá einkennist af nokkurs konar smækkun og fækkun, þ.e.a.s. markmiðið er að smækka umfang lífs míns og fækka daglegum athöfnum. Líf mitt, líkt og annarra Íslendinga, var orðið eins og kreisí þeytivinda sem sjálfur Don Kíkóti hefði örmagnast í. Endalausar markmiðssetningar, endalaust skipulag, endalaus verkefni og endalausar ferðir fram og til baka til þess að koma þessum verkefna- og hugsjónalista í farveg.

Þegar ég var á einum stað, var ég óþreyjufull því mér leið eins og ég ætti að vera einhvers staðar annars staðar.  Og ég þoldi það ekki. Ég þoldi ekki þetta streð og þessa streitu. Þessi hlaup hingað og þangað. Og ég fyrirleit þá algengu hugsun að lífið ætti að vera einhver „vegferð“ með tilheyrandi vegvísum og markmiðum.  Fólk spurði oft á hvaða ferðalagi ég væri. Hvert ég stefndi í lífinu. Hvar ég vildi vera eftir 10 ár. Eða 20 ár. Mér fannst ég aldrei hafa nein svör, enda hef ég engan áhuga á því að vita eða sjá fyrir mér hvernig líf mitt verður eftir 20 ár. Ég fæ köfnunarkennd við tilhugsunina eina.   

Persónulega  finnst mér þessi vegferðmanía  vera eilífðar streð. Maður þarf stöðugt að branda sig, stöðugt að finna upp á nýjum verkefnum. Fólk er annað hvort að stækka við sig eða minnka við sig. Eða kaupa og gera upp. Eða skrá sig í nám. Endurnýja bílana sína, kaupa hús á Spáni. Skilja við maka sinn. Eignast nýjan maka innan árs. Gera garðinn að verðlaunagarði.  Rembast við að rækta plómutré á svölunum (því exótískara því betra).  

Hingað og ekki lengra muldraði ég við sjálfa mig. Ég vil hvorki vera sniðug né exótísk. Ég vil ekki setja mér markmið til þess eins að hlaupa eftir þeim eins og hamstur í hjóli. Og ég vil ekki fjárfesta í einu né neinu. Og ég nenni ekki á fjármálanámskeið til þess eins að læra að borga íbúðina niður á 25 árum í stað 40 ára. Og mér er nákvæmlega sama um það hvað Parmesan ostur eða gott salat kostar. Ég kaupi það samt.  

 Ég vil bara lifa litlu og sætu lífi, með fáum markmiðum og fáum framtíðardraumum.  Ég vil drekka rauðvín og elda góðan mat. Stunda ketilbjöllurnar mínar af hörku og hlaupa úti þegar sá gállinn er á mér. Segja brandara, fara í leikhús og lesa góðar bækur. Hlusta á tónlist og vera ástfangin. Fara í bölsýniskast af og til og jafnvel smá niðurrif á köflum.  Því neikvæðni er kúl og ég er kúlust.

Þorsteinn J. og konurnar

Þorsteinn J. hefur alltaf verið vinsæll hjá kvenþjóðinni. Einu sinni voru vinsældirnar mestmegnis rómantískar (þær eltu hann á börunum eftir skilnaðinn) en nú eru þær heiftúðugar (þ.e. bæði vinsældirnar og konurnar). Þar er Jafnréttisstofa fremst í flokki. Að sögn talsmanna (kvenna?) hennar fer Þorsteinn J. í bága við jafnréttisáætlun og jafnréttissjónarmið þessa samfélags þar sem HM stofan skartar oftar en ekki körlum en konum (ég hef þó oft séð handboltakonu þarna en kannski er ég að rugla saman).

Þorsteinn J. svarar þessari gagnrýni á þann veg að hann velji í þáttinn eftir hæfni en ekki kyni. Og segir að kyn eigi ekki að ráða ferðinni á faglegum vettvangi sem þessum. Einnig hefur hann fullt ritstjórnarvald í þáttagerðinni og ræður því för, svona að mestu leyti. Þorsteinn, sem og aðrir, eru jafnframt þreyttir á ábendingum Jafnréttisstofu og vilja vinnufrið.

Ég skil Þorstein J. vel. Það er þreytandi þegar fólk pikkar í störf manns linnulaust á forsendum sem snerta hvorki handbragð né innihald.  Á hinn bóginn er ég einnig sympatísk gagnvart Jafnréttisstofu. Og skil ábendingar hennar vel. Líkt og Björg Magnúsdóttir segir i í pistli sínum á Pressunni, er það hlutverk Jafnréttisstofu að vera með ábendingar og tilmæli um það hvað má betur fara í stöðu kvenna og karla í samfélaginu. Jafnréttisstofa er því ekki að "bögga" Þorstein J. sér til gamans heldur er hún einungis að sinna hlutverki sínu sem framvörður jafnréttis. Hvað sem okkur hinum kann að finnast um það. 

Ég trúi Þorsteini þegar hann segir að það sé fyrst og fremst faglegt mat hans sem ráði því hverjir veljast í HM stofurnar. Og ég stórefa að hann sé karlrembusvín. Á sama tíma finnst mér hann taktlaus. Og skammsýnn. Að sjálfsögðu myndi það gefa þessari dagskrárgerð meiri dýpt ef flóran í viðmælendahópnum væri meiri. Ef ég væri hann þá myndi ég tvímælalaust vera með fleiri konur í þættinum, einnig útlenda íþróttamenn og/eða fjörgamla handboltaleikmenn á eftirlaunum. Ég myndi einnig skipta gestum oftar út og jafnvel bregða á leik. Þessu til viðbótar væri skemmtilegt að brydda upp á þeirri nýjung að vera með leikmenn innanborðs en ekki fagmenn, þ.e. áhugamenn um handbolta sem hafa hvorki spilað hann né þjálfað. 

Þannig fyrirkomulag myndi án efa festa mig við skjáinn lengur en 3 mínútur í senn. . Enda er íþróttatengt dagskrárefni afþreying sem fólk horfir á sér til skemmtunar en ekki af skyldurækni. 

Ég ætlast þó ekki til þess að Þorsteinn J. gjörbreyti dagskrá sinni óforvarandis, án nokkurs undirbúnings. Það liggur mikil vinna að baki þessum þáttum og ekki hlaupið að því að breyta þeim. Ég skora þó á hann að gera þetta líflegra og skemmtilegra næst, og þá með fjölbreytileikann að leiðarljósi. Samfélaginu til heilla. 

Óður til yndislegra ríkisstarfsmanna

Í erfiðleikum kreppuáranna er gagnrýni meira metin en lof. Og er undirrituð engin undantekning frá því. Hið opinbera er andsetið og reynir helst að gera okkur allt til miska. Er viðkvæðið. Sei sei já. En vegna þess að undirrituð trúir á jafnvægi í kosmósinu (og hinn helga dúett yin og yang) þá er nauðsynlegt að benda á jákvæðar upplifanir einnig. 

Ég elska tollstjóra. Og allt hans fólk. Takk fyrir túkall.  Vegna endalausra tekjuskattsskulda (þ.e. verktakatekjur fyrst þið viljið endilega vita það) á ég orðið heimangengt í hýbýlum tollstjóra. Og fer alltaf til uppáhaldskonunnar minnar þar. Og sem um þessa djöfulsins skuld. Og geng ætíð burt með bros á vör. Því þessi kona er svo yndisleg. Eins og allt fólkið þarna inni. Hún er alltaf til í að sveigja og beygja allt kerfið bara til þess að smáa ég nái endum saman. Ég fór til hennar í morgun. Með smá kvíðahnút í maga. Í fyrra borgaði ég xx þúsund krónur aukalega á mánuði í skatt, sem var satt best að segja að sliga mig. Og ákvað því að reyna að ná þessari afborgun niður. Ég setti því á mig varalit (virkar einnig á konur) og kíkti í heimsókn til til sæta tollstjórafólksins í morgun. Þar settist ég niður og sagði þessi gullvægu orð (sem virka alls staðar btw): "ég er ekki að ná endum saman og væri því afar þakklát ef hægt væri að lækka upphæðina eitthvað en skil samt MJÖG vel ef engar heimildir eru fyrir því."Og viti menn,upphæðin var lækkuð um helming. 

Þetta er ekki eina dæmið um góðsemi opinberra starfsmanna í samfélagi okkar. Hvert sem ég fer mætir mér fólk sem sýnir mér skilning og tillitsemi. Og reyna á heimildir laga og reglna eins og hægt er til þess að draga úr slæmum áhrifum kreppunnar á peningaveskið. Enda eru þau vel flest í sömu súpunni ekki satt? Þau eru öll að hamast við að ná endum saman og þekkja þessa baráttu. Mér þætti það afar gefandi ef við gætum tekið höndum saman, sem almenningur í kjarabaráttunni, í stað þess að berjast svona innbyrðis. Útrásarvíkingar og fjárglæframenn græða á sundurleysi þjóðarinnar því það dregur úr áhuga okkar á afbrotum þeirra og orkunni til þess að draga þá til saka. 

Sameinuð stöndum vér á vel við í þessu tilviki. Og í tilefni þess segi ég áfram ríkisstarfsmenn. Þið eruð best! 

Ástarkveðja, snj. 

 

Má bjóða þér smá neikvæðni með þessu? Eða hroka?

Það fer væntanlega ekki framhjá neinum læsum einstaklingi með sæmilega heyrn að við mannfólkið stöndum okkur ekkert sérstaklega vel í lífinu. Margir jafningja okkar (sem þá væntanlega standa sig ekkert alltof vel í lífinu sjálfir) þreytast ekki á því að benda okkur á aulaskapinn í okkur.  Og hía hæðnislega .

Við stöndum okkur ekki nógu vel í vinnu. Við slökum of mikið á þar. En í þeim undantekningartilvikum þar sem fólk leggur sig fram þá er það auðvitað bara að drepa sig á perfeksjónisma. Get a læf heyrist þá á innsoginu.

 Við erum heldur ekki læs á fjármál (og fáum 10 vandarhögg fyrir). Ú á þessa aula. Svo erum við alltof breysk. Höldum framhjá (þegar allir vita að það er langbest að ræða málin við makann á þroskaðan máta og leysa vandann en to tre). Við erum lélegir foreldrar. Kennum börnum okkar ekki aga og höldum þeim ekki nægilega vel að námi. Og í þeim tilvikum þar sem við höldum þeim að námi, erum við að leggja of hart að þeim. Aumingja börnin eru þá bara framlenging á foreldrunum. Farðu  bara sjálf í skóla og brilleraðu segir maður við þannig foreldri. Láttu barnið eiga sig.

Við konur erum aukinheldur afar stjórnsamar. Og þyrftum að temja okkur meiri sveigjanleika í lífinu. Annars gefast allir upp á okkur. Og svo erum við með svo mikið samviskubit (dísöss  kræst). Sem er auðvitað bara masókismi (þessar kjellingar).  Og kynlífið. Jeminn eini. Konur eru svakalega lélegar þar. Þegar kynlífsdrottningar minnast á raðfullnægingar verðum við bara kindarlegar í framan. Rað hvað? Er það ekki bara fyrir konur í Ameríku? Eða búddista? Kynlífsdrottningarnar ranghvolfa augunum við þessi svör. Kommon stelpur segja þær. Þið verðið að fara að lifa í núinu. Konur nota bara 5% af kyngetu líkamans.  Sem er auðvitað bara rugl. Takiði secretið á þetta. Raðfullnæging er ómissandi þáttur í lífshamingjunni.

Við erum líka of feitar. Eða æfum ekki nóg. En í þeim tilvikum þar sem við æfum nóg, æfum við of mikið. Þá erum við með líkamsræktarrexíu og þurfum að fara upp á Stuðla. Get a læf heyrist enn og aftur.

Svo er það nýjasta gagnrýnin. Við erum of neikvæðar. Við erum ekki að fá út úr lífinu það sem við getum fengið. Við þurfum að taka jákvæðnina á þetta og allt mun koma heim og saman. Tökum vinnuna bara með trompi. Skiptir engu máli hvort þú mokir skurð og ofan í hann aftur. Ef þú ert bara jákvæð og hefur ofurtrú á eigin getu þá mun þessi skurður breytast óforvarandis í peninga. Og reynið líka að vakna hressar á morgnana. Þá morgna sem maður staulast fýldur á fætur er dagurinn algjörlega ónýtur. Þið getið kysst þann dag gúddbæ. Skynsamlegra er að vakna syngjandi, gera nokkrar armbeygjur og standa svo gleiður fyrir framan spegil og segja: snj, þú ert stórkostleg manneskja. Þú getur allt. Endurtaka 100 sinnum og deginum er reddað.

Og svo erum við ekki nógu meðvituð um þá gjöf sem lífið er. Að fá tækifæri til að lifa á þessari plánetu og gera alla þessa skemmtilegu hluti. Bara það eitt að vaska upp á að færa okkur gleði og hamingju. Og hlusta á andardrátt heimilismanna þegar þeir sofa á næturnar. Þá á maður að fyllast þakklæti og auðmýkt. Því lífið er hverfult. Og það þýðir ekkert að malda í móinn og benda á þá staðreynd að maður þekkir ekkert annað en lífið. Afar fá okkar hafa einhvern tímann dáið. Og eiga erfitt með að ímynda sér það. En það er þá væntanlega vegna þess að við lifum ekki í núinu. Í núinu gerast sko hlutirnir, þar er aksjónið og þar er hamingjan.

Ef ekki, þá höldum við áfram að lifa sama leiðindalífinu og allir aðrir. Vera áfram meðalmanneskja sem fitnar bara og sér engan árangur í neinu. Sem telur hverja krónu (í stað þess að búa til fullt af peningum með hugaraflinu einu saman) og á frek börn og mann sem heldur framhjá.  Og þjáist af samviskubiti, neikvæðni, þunglyndi og kvíða.  Að sögn snillinganna erum við einfaldlega ekki nógu miklir snillingar! Það er í raun mildi að við sitjum ekki bara og borum í nefið.

Satt best að segja er ég orðin þreytt á þessu. Ég nenni ekki að hlusta á þessa eilífu gagnrýni. Lífskúnsterar eru ekki til. Þeir eru bara sjálfskipaðir hottintottar. Ég ætla því að gerast minn eigin snillingur. Ég ætla að að dekra börnin mín áfram af minni alkunnu snilld. Ég ætla líka að hlúa áfram að þeirri hæfni minni að vera óskipulögð og vera neikvæð á köflum. Og bölsýn. Og hrokann ætla ég að taka með annarri hendi takk fyrir.  Barlómurinn verður áfram á sínum stað ásamt samviskubitinu og kvíðanum. Því ég er sko snillingur!